2014 സെപ്റ്റംബർ 16, ചൊവ്വാഴ്ച

യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്നും



കണ്ടു ഞാനിന്നലെ ചന്ത-
മൊത്ത മുഴുത്തിങ്കളെ 
കൂരിരുട്ടിന്നിടയിലൂ,
ടെത്തി നോക്കുന്ന പൈതലെ 

കണ്ണിലുണ്ട് ചോദ്യങ്ങൾ, 
തേടുകയാവാമമ്മയെ 
രണ്ടു നാളുണ്ട് കണ്ടിട്ട്, 
മുലകുടിക്കുന്നോരനുജനെ..

മുരണ്ടുരുണ്ട് വരുന്നുണ്ട് 
തീ തുപ്പുന്ന കോപ്പുകൾ 
തിരഞ്ഞുപ്പിടിച്ചു കൊല്ലുന്ന 
ദയയില്ലാ കശാപ്പുകാർ 

മാറി നിന്നിടട്ടെ ഞാ-
നൊരിത്തിരി നേരത്തേക്കിനി...  
ആധി പൂണ്ട തമ്പുരാന്മാർ 
തേരുരുട്ടി പോകും വരെ 

ഒളിഞ്ഞിരിക്കുകുണ്ണീ, നീ-
യവരുടെ വെട്ടത്തു നിന്നും 
വെളിവില്ലാത്തവരാണവർ, 
രക്ത ദാഹികളാണവർ 

പറഞ്ഞു തീർന്നേയില്ലല്ലോ, 
കേൾപ്പൂ വെടിയൊച്ചകൾ
തറപറ്റികിടക്കുന്നു, 
ചിതറിയ...കണ്ണാടി പോലതാ !!!

പൊന്നുണ്ണീ പൊറുക്കുക, വഴി-
പ്പോക്കരിലൊരുവൻ ഞാൻ 
പേനക്കൊണ്ട് സങ്കടങ്ങൾ 
പൊലിപ്പിക്കും കഥാകാരൻ 

ശാന്തിയില്ലാ മനസ്സി-
ന്നുടമയാണ് ഞാ,നെങ്കിലും  
ചേർത്തുവെപ്പൂ നിന് മുഖം,
എന്റെ ഹൃദയത്തിനുള്ളിലായ്.   


-ശശി കാട്ടൂർ 
16.09.14 

ഒരു കൂട പൂ തരുമോ...



ഒരു കൂട പൂ തരുമോ പാണ്ടി നാട്ടിൻ പൂക്കാരാ 
ഒരു ചെറു പൂക്കളം തീർത്ത്‌ കൊള്ളാൻ..
ഉള്ളിലുണ്ടൊരുപാട് നിറമാര്ന്ന,മണമാര്ന്ന
ബാല്യ കൌമാരത്തിൻ പൂക്കളങ്ങൾ...

കര്ക്കിട മഴയൊട്ടു പെയ്തിറങ്ങീടവേ  
മുറ്റത്തും, വേലിപ്പടര്പ്പിലും താനേ, പൊട്ടി-
മുളക്കുവതെത്ര പൂക്കൾ...പൊന്നിൻ- 
ചിങ്ങ മാസപ്പെരും പുണ്യമായി..! 

അരയന്നചേലൊത്ത ശുഭ്രമാം തുമ്പയും 
അരപ്പവൻ പൊന്നാൽ തീര്ത്ത മുക്കുറ്റിയും 
ചിരിതൂകി കളിയാടും കൃഷ്ണ കിരീടവും 
പേരില്ലാ പൂക്കളോ..വിരുന്നുക്കാരെത്ര പേർ..!

ഇല്ലിന്നു കാണുവാൻ, പുഞ്ചിരി തിങ്കളാ-
ലുള്ളിലെ ഖേദങ്ങളൊക്കെ ഹരിച്ചവ.. 
ഓടിയൊളിച്ചുവോ,   മണ്ണിന് തെളിച്ചങ്ങൾ, 
മോടി കൂട്ടി,യവനവൻപ്പെരുമ വിളിച്ചോതി- 
യാടിപ്പാടുമിക്കാലത്ത്,  മണ്ണ് തീണ്ടാരിയത്രേ, 
പാടില്ല, പാടില്ല തൊട്ടീടുവാൻ..!

കാണുവാനില്ലെങ്ങുമീ മതിൽക്കെട്ടി-
ന്നുള്ളിലൊരു നുള്ള് പൂ പോലും 
പൂക്കളമൊന്നുരുക്കുവാ,നെൻ പഴ- 
മനസ്സ് കൊതിക്കവേ..ആരറിവൂ 
മണ്ണിന് സങ്കടങ്ങൾ, പുനർജനിക്കുവാൻ 
വെമ്പും വിത്തിന്റെ വിങ്ങലുകൾ...!

തഴുകി തലോടുവാൻ, വിസ്മയകണ്കളാ-
ലഴകിൽ മുഴുകിയത്തൽ തീർത്തീടുവാൻ 
ആരുമില്ലെങ്കിലെന്തിനു പിറക്കുന്നുവെ-
ന്നുരുകി,മണ്ണിന്നടിയിൽ കിടപ്പുണ്ടാം 
പുതുനാമ്പുകൾ....!    

ഒരു കൂട പൂ തരുമോ പാണ്ടി നാട്ടിൻ പൂക്കാരാ 
ഒരു ചെറു പൂക്കളം തീർത്തിടട്ടെ..!!


-ശശി കാട്ടൂർ 

ഹൃദയമില്ലാത്ത കാലം



എന്റെ ഹൃദയമേ
എപ്പോഴാണ്
നീ എന്നിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയത്..?

ഒരു കണക്കിന് 
നീ ഇല്ലാതിരുന്നതായിരുന്നു നല്ലത് 
 
കാപട്യത്തിന്റെ മൂടുപടമിട്ടു 
ഏതു കറുത്ത വഴിയിലും 
ഉളുപ്പില്ലാതെ സഞ്ചരിക്കാം..

ആരുടേയും സങ്കടങ്ങൾക്കോ 
നിലവിളിക്കോ കാതോർക്കാതെ 
കൊള്ളയടിക്കാം, കൊലപ്പെടുത്താം, 

പിഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങൾ മുതൽ 
പടു വൃദ്ധകളെ വരെ 
തുണിയുരിച്ച്, കാമം തീർക്കാം...

ഹൃദയമേ,
പ്രിയ ഹൃദയമേ...
 
നീ എന്നോട് ചേർന്നിരിക്കുമ്പോഴാണ്  
കണ്ണിലിങ്ങനെ
സങ്കടം തളം കെട്ടുന്നതും  
നീതിബോധങ്ങൾ വേട്ടയാടുന്നതും...

വേണ്ടെനിക്കു വേണ്ടാ..
നിന്റെ, ബന്ധവും, ബന്ധനങ്ങളും
പടിയടച്ചേ വെപ്പൂ നിനക്കായ്‌   
പിണ്ഡമതൊരെണ്ണ, മിന്നു ഞാൻ. 

ഉള്ളവനോടൊപ്പം ചരിച്ചും 
ഉള്ളവനെപ്പോൽ സുഖിച്ചും, 
രമിച്ചും കഴിയുകിൽ, 
തടസ്സമോതുന്ന ഹൃദയമേ..
നിന്നെ ഞാൻ മറക്കുന്നു.
നിന്നെ ഞാൻ മറക്കുന്നു.




-ശശി കാട്ടൂർ 

യുദ്ധഭൂമിയിൽ


എനിക്ക് 
നനയാനൊരിത്തിരി 
മഴ തരൂ മേഘമേ..

എനിക്ക് 
പാടാനൊരു പാട്ടിന്റെ-
യീരടി തരിക നീ പൂംകുയിലെ 

എനിക്ക് 
പൂക്കാനൊരു ചില്ല നീട്ടി 
തരിക പടു വൃക്ഷമേ... 

എനിക്ക് 
തല ചാക്കാൻ, നിന്റെ 
മാറിടച്ചൂട് തരിക പ്രണയമേ.. 

വിറക്കുമെൻ കയ്യിലെ 
വിളക്കൊന്നണയാതിരിക്കാൻ 
ഒരു താങ്ങ് തരിക
വ്യഥിത ഹൃദയങ്ങളെ...

അവസാന വെടിയേറ്റ്‌ 
വീഴുന്നതിൻ മുന്പേ, 
ഒരു വട്ടം കൂടി, യാ കാഴ്ചയും 
കേൾവിയും   
പകർത്തിവെക്കട്ടെ 
വീണ്ടു മീ മണ്ണ് തളിർക്കുമെങ്കിൽ 
ഒരു കുഞ്ഞു വസന്തമായ്‌ 
പൊട്ടി വിടരുവാൻ. 


-ശശി കാട്ടൂർ.

പ്രവാസക്കുറിപ്പുകൾ


ആർക്ക്  വേണ്ടിയാണോ 
മരുഭൂമിയിൽ 
ഞാൻ ഉരുകിയൊലിച്ചത് 
അവരാരും ചോദിച്ചില്ല 
എന്റെ ജീവിതത്തെ പറ്റി .


ദിനാന്ത്യത്തിൽ 
തറയിൽ 
മെത്ത വിരിച്ചു 
കിടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും 
ഉമ്മ വെച്ചു 
ഉറങ്ങാൻ സമ്മതിക്കാത്ത 
ഒരു കൂട്ടരുണ്ട്...
ഇരുട്ടിൽ  ഇറങ്ങി വരുന്നവർ.


ക്ലോസറ്റുകൾ 
ഗർഭ പാത്രങ്ങളായിരുന്നെങ്കിൽ 
എത്രയോ ഉണ്ണികൾ 
ഒപ്പം കൂടിയേനെ...!


പ്രവാസജീവിതം 
അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിനെപറ്റി 
പറഞ്ഞപ്പോഴൊക്കെ  
ഏവരും എതിർത്തു 
ഒരാളൊഴികെ ..!


അധ്വാനമത്രയും ചിലവിട്ട് 
മിനുക്കിയെടുത്ത  വീട്ടിൽ, 
മക്കളോടൊത്തു കളിച്ചും ചിരിച്ചും 
മയങ്ങുവാനുള്ള(മരിക്കുവാനോ) മോഹം..
അതു  മാത്രം 
ബാക്കിയാകുന്നു. 
  

സ്വാതന്ത്ര്യം...സ്വാതന്ത്ര്യം



സ്വാതന്ത്ര്യദിന ഘോഷങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നൂ,
കാതിൽ, 
അധികാര കൂടാരത്തിന്നക-
ത്തളത്തിൽ നിന്നും...

നിൽപ്പുണ്ടതിൻ പുറത്തായൊരു ജനത, 
തല ചായ്ക്കാനിത്തിരിയിടത്തിന്നായ് 
കേണു കൊണ്ടങ്ങിനെ...
ഭൂമിതന്നാദിമ ജന്മങ്ങളത്രേ, യിവർ 
ഭൂമിപാലരുടെ കണ്ണിലെ കരടാ-
യിന്നും നിലകൊള്ളുന്നവർ...! 

ഓർത്തുപോകുന്നു, സ്വാതന്ത്ര്യത്തി-
ന്നർത്ഥവും  അർത്ഥാന്തരങ്ങളും 
കാലമേറെ പിന്നിട്ടു നില്ക്കവേ...

ആണ്ടുകൾക്ക് മുൻപൊരുകൂട്ട-
മാളുകളൊന്നുചേർന്ന് സമരം ചെയ്തും, 
അടിയേറ്റു പുളഞ്ഞും, കാരാ-
ഗൃഹത്തിലമർന്നും വിളഞ്ഞും, 
സഹിച്ചും നേടിയെടുത്തോ-
രവകാശങ്ങളത്രയും തീറെഴുതുന്നൂ, 
നവ സാരഥികൾ, വൈദേശികര്ക്കായ്.

ഉള്ളവൻ  മാത്രമുണ്ടാൽ മതിയെന്നും 
ഉടുത്താൽ   മതിയെന്നും തിരുത്തുന്നൂ 
ജാതകം, നമ്മളാൽ തിരഞ്ഞെടുത്തവ-
രാലെന്നതും , കഷ്ടം.! ഇനിയെന്തെന്നല്ലോ 
ചോദിപ്പൂ ബഹുജനം, കൈവിട്ടു പോകു-
മവകാശങ്ങളെ യോർത്തും ശപിച്ചും...  

ആസുരതയാൽ പൊള്ളുമിക്കാലത്ത് 
ആയുധം കൊണ്ടേ മറുപടിയെന്ന്,
 ചിലർ പറയുമ്പോഴും, ഓർക്കുക  
കൊലയും, കൊള്ളിവെപ്പും കൊണ്ട് നേടാ-
നാകില്ല നേട്ടം, വേണ്ടത് മാറ്റമത്രെ 
നയിക്കുന്നവന്റെ മനോഭാവമത്രേ ..!    

നമ്മളെ ഭരിക്കാതെ, നമുക്കായ്, ഭരിക്കു-
മെളിയവനാം ഒരുവൻ വരുമോ..? 
കാളിയ വിഷ ദംശമേറ്റ് തമസ്സാൽ 
പുളയുമീ ജനത്തെയുണർത്തുവാൻ 

ഇല്ലായ്മയുടെ തൊഴുത്തിൽ നിന്നോ..
അസ്വാതന്ത്രത്തിന്നഴിക്കുള്ളിൽ നിന്നോ, 
ചുരുട്ടി പിടിച്ച മുഷ്ടിയും, 
ചാട്ടവാറും 
ഓടക്കുഴലുമായ് 
വരുമോ..വന്നെത്തുമോ..?


-ശശി കാട്ടൂർ.

കരളുരുക്കം (പ്രവാസക്കുറിപ്പുകൾ)




ഈ ഉച്ചവെയിലിൽ 
പ്രണയ ച്ചൂടിനാൽ പൊള്ളിയ 
നിന്റെ മുഖം 

കാച്ചിക്കുറുക്കിയ വാക്കിനാൽ 
ഞാൻ പകര്ന്നു തന്ന 
മധുരങ്ങൾ 

മണൽ ഭൂമിയിൽ നിന്നും 
നിന്നിലെക്കെത്തുവാൻ 
കടൽ  കടക്കണമെന്ന 
എക്കാലത്തെയും വേവലാതി 

നീയിപ്പോൾ 
മഴയുടെ,
നനുത്ത താളം കേട്ട് 
ഉറങ്ങാൻ കഴിയാതെ 
അകന്നുപോയ ചൂടിനെ 
കെട്ടിപിടിച്ചു കിടപ്പുണ്ടാകും 

ഒരു മധുവിധുവിന്റെ കാലൊച്ച 
മെല്ലെ, മെല്ലെ 
സിരകളിൽ വന്നലക്കുന്നുണ്ടാകും 

നമുക്കിടയിൽ കൊഴിഞ്ഞു വീണ 
പൂക്കളത്രയും പെറുക്കിയെടുത്ത് 
വസന്തത്തിന്റെ 
മാളിക പണിതീർക്കണം 
സഹനമെന്നൊ,
ത്യാഗമെന്നോ...
എന്താണതിനു പേരിടേണ്ടത് ? 


-ശശി കാട്ടൂർ 

മൌനം



മൌനമേ 
തളം കെട്ടികിടക്കുന്ന 
ഈ ചോര 
നിഷ്കളങ്കമായ 
കുഞ്ഞു വസന്തങ്ങളുടെത്..

അധികാര തിമിരം തീർത്ത  
അഹങ്കാരത്തിൻറെ ഭയം
കംസന്റെ ആക്രോശമായ്
കത്തിച്ചൊടുക്കുന്നത്  
കാണാതെയും, കേള്ക്കാതെയും 
എത്ര നാളിങ്ങനെ..
  
ഈ മൌനം 
തകര്ക്കുവാൻ 
നിനക്ക് മേൽ 
ആരാണ് ഒരു ബോംബിടുന്നത്...!!! 


-ശശി കാട്ടൂർ 

കുറ്റവും ശിക്ഷയും



ഭരണകൂടമേ 
എന്നെ 
കൊന്നു കളയൂ
ഈ   ഇരുട്ടറയിൽ 
തെറ്റുകൾ ഏറ്റു പറഞ്ഞു,
പറഞ്ഞ് ...
ചുമരുകൾ പോലും 
ഖനീഭവിച്ചിരിക്കുന്നു  
  
എന്നിട്ടും, 
കാണാതെ പോകുന്ന
നിങ്ങളുടെ തെറ്റുകൾ... 
അതിനുള്ള വിധി 
ഏതു കോടതിയാണ് 
തീരുമാനിക്കുന്നത് 

ജനങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് മേൽ  
അസത്യത്തിന്റെ 
പതു പതുത്ത പട്ടു മൂടി 
സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചൂണ്ടയിൽ കൊരുത്തു 
ഉള്ളവന്റെ ആർത്തിക്ക് 
വിഭവമാക്കുന്നത് 
എങ്ങിനെ കാണാതിരിക്കും 
എങ്ങിനെ മിണ്ടാതിരിക്കും...? 

ഭരണകൂടമേ,
നിങ്ങളെന്നെ-
വിചാരണ ചെയ്യൂ,വിധിയൊരുക്കൂ...
അല്ലെങ്കിൽ
സർവ്വ ക്രൌര്യത്തോടെയും   
കൊന്നു കളയൂ..! 



 - ശശി കാട്ടൂർ.

മാഞ്ഞു പോകുന്നത്.



പാതിരാത്രിയിൽ 
നക്ഷത്ര കുഞ്ഞുങ്ങളെ 
പെറ്റു കൂട്ടുന്നു
കണ്ണുകൾ..

കണാമറയത്തിരുന്നു
വിവിധ താളത്തിൽ 
ചെറുജീവികളുടെ 
നാദമധുരിമ    

ഒരിളംകാറ്റ്, 
കാറ്റിലുലാത്തുന്ന 
പാൽ മണമുള്ള
നിലാവ്..

ഉലയൂതി തെളിയും പോലെ  
കുഞ്ഞു വെളിച്ചവുമായി 
തെന്നി തെന്നി പറക്കുന്ന 
മിന്നാമിന്നികൂട്ടങ്ങൾ 
 
യാത്രക്കുമുന്പേ, 
ഇനിയും മതിവരാത്ത 
ഈ കാഴ്ചയും കേൾവിയും പെറുക്കിയെടുത്ത് 
നാളെ
തൊട്ടുകൂട്ടാൻ പാകത്തിൽ 
മനസ്സിന്റെ ഭരണിയിൽ 
നനവോടെ ഇറക്കി വെക്കവെ 
വർഷങ്ങൾക്കുമുന്പേ അതിലടുക്കി വെച്ച 
കാടു പൂത്ത മലയും 
ആർക്കൊക്കെയോ വെള്ളം കൊടുക്കാൻ 
ആർത്തിയോടലഞ്ഞിരുന്ന പുഴയും
മരിച്ചുപോയവരെപ്പോലെ
പുറംലോകം നോക്കി 
നിലവിളിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.!


-ശശി കാട്ടൂർ 
06.07.14 

സമാധാന കാംഷികൾ.



നെറ്റി പിളർന്നു 
ഇരു വശത്തേക്കും മലച്ചു വീണ 
ആടുകളെ നോക്കി 
മണ്ണിലേക്ക് പരന്നിറങ്ങുന്ന 
അവസാന തുള്ളി ചോരയും 
നക്കിയെടുക്കുമ്പോൾ,
കുറുക്കൻ 
ആർത്തിയോടെ ആലോചിച്ചു...

അപ്പുറത്ത് 
പച്ച് പുല്ലു നിറഞ്ഞ 
കുന്നിൻ ചരുവിൽ
മേഞ്ഞു നടക്കുന്ന ആട്ടിൻ പറ്റങ്ങളെ പറ്റി 
അവക്കിടയിലെ കറുപ്പിനെയും 
വെളുപ്പിനെയും പറ്റി...

"കറുപ്പിലെ കറുപ്പും 
വെളുപ്പിലെ വെളുപ്പും"

ഹാ...!! 
സന്തോഷപുളകിതനായ കുറുക്കൻ 
അടുത്തുകണ്ട പാറക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഉച്ചിയിൽ കയറി നിന്ന് 
ഓരിയിട്ടു....
ദേശത്താകെ 
സമാധാനം സ്ഥാപിക്കലാണ് 
തന്റെ ലക്ഷ്യമെന്ന്.


-ശശി കാട്ടൂർ.

അയൽക്കാർ


 
കൈവഴികളെല്ലാം റോഡുകളായപ്പോൾ
അയ്ല്പ്പക്കങ്ങളെ അറിയാതെയായി
വേലിത്തലപ്പുകൾക്കിടയിലൂടെ 
എത്തിനോക്കുന്ന ഒച്ചയനക്കങ്ങളും
കാറ്റിലൂടരിച്ചെത്തുന്ന  
അരിയുടെ വേവുഗന്ധവും
തീരെ,
ഗ്രസിക്കാതെയായി...
 
ഭൂമിയുടെ മറുഖണ്ഡത്തോട്
കണ്ടും കേട്ടും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ 
അപുറത്തുണ്ടായിരുന്നെന്നു കരുതുന്ന
മൂന്നു ജീവനുകൾ...
വെള്ളത്തുണിയാൽ പൊതിയപ്പെട്ടു 
ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് കൊണ്ട് പോകുന്നു...!
 

വത്മീകത്തിലേക്ക്


 
 
ഇല്ല, സൌഹൃദങ്ങൾ കളിചിരികൾ
തെല്ലുകാലത്തേക്കിനി മൌനമായിരിക്കാം...
 
നീ ചമച്ചൊരു വത്മീകത്തിനുള്ളിൽ
നീ തൊട്ടു വിളിച്ചുണർത്തും വരേയ്ക്കും !
 
മരാ മരാ ജപിച്ചേ യിരിക്കാവു
കരയുന്ന മനസ്സിന്റെ  മാറ്റൊലി പോലെ...
 
വയ്യെനിക്കീ യുഗ കാഴ്ചകൾ കാണുവാൻ
വയ്യെനിക്കീ വനരോദനം കേൾക്കുവാൻ
 
ദുര മൂത്ത മനുഷ്യന്റെ മനസ്സുകൾക്കുള്ളിൽ
നെറികെട്ട ചിന്തകൾ കൂട് കെട്ടുമ്പോൾ
 
പിറന്നു വീണ പൈതലിനെ പോലും തുരക്കുന്ന
നിറബീജ വെപ്രാള കുരുതികളാൽ
 
ജടരാഗ്നിയണക്കാൻ മാത്രമായ് കൊല്ലുന്ന
മൂഡജന്മങ്ങളെ വെല്ലുന്ന, രീതിയാൽ 
 
സഹജീവനത്തിൻ മന്ത്രം വെടിഞ്ഞു 
അഹങ്കാരമെന്നതൊരലങ്കാരമാക്കി 
 
സ്വാർത്ഥത മൂടിയടഞ്ഞോരാ കണ്ണിനാൽ 
പാർത്ഥൻ തെളിച്ച വഴികളറിയാതെ  
 
തൻകാര്യം മാത്രം നടക്കാവുയെന്നൊരു 
ഉന്മാദപങ്കില കർമ്മങ്ങളാൽ, തൻ -
 
പാദത്തിൻ ചോട്ടിലെ മണ്ണിളകുന്നതും 
പാതയിൽ വിഷരേണു തുള്ളികളിപ്പതും 
 
മരണത്തിൻ കയ്യൊന്നു മുട്ടി വിളിക്കുമ്പോൾ
വരണ്ട തൊണ്ടയിലിറ്റിച്ചു കൊടുക്കുവാൻ 
 
കറപുരളാത്തൊരു തുള്ളി വെള്ളത്തിനായി 
കര നീളെ ഓടിയലയെണ്ടി വരുന്നതും....
 
നാളേ വരും കുഞ്ഞു മക്കൾക്ക്‌ കഴിയുവാൻ    
പൊള്ളുന്ന മണ്ണും മലയും കൊടുക്കുവോർ..
 
ഹരിത ഭംഗിയാൽ സ്വപ്‌നങ്ങൾ നെയ്യുവാൻ
തരിപോലും പച്ചയെ ബാക്കിയാക്കാതെ
 
നൊട്ടിനുണഞ്ഞു തൃപ്തിയടയുന്നൊ,രീ-
കെട്ട കാലത്തിന്നസുരജന്മങ്ങളേ..,.
 
കൊട്ടി വിളിക്കരുതെന്നെ നിങ്ങ,ളീ വത്മീകം
പൊട്ടി തകർന്നു ഞാനുണരും വരേയ്ക്കും...!
 

സമാഗമം


 
വന്നു വിളിക്കുന്നു, വീണ്ടുമവൾ
മുന്നെപ്പോലെ, എന്നെയുപെക്ഷിച്ചു കടന്നു പോയവൾ
 
ചോദിച്ചതില്ല,വളോടിതുവരെ-
യെവിടെ യായിരുന്നെന്നൊരു വാക്ക് പോലും ഞാൻ..
 
വന്നുവല്ലോ, വീണ്ടും വസന്തം വിതയ്ക്കുവാൻ
എന്നേകാന്ത തമസ്സിൽ വെളിച്ചം വാരി വിതറുവാൻ
 
ഉള്ളിലൊരു പ്രണയ ഗൌരവം കനക്കുന്നു
മിണ്ടില്ല, ഞാനാദ്യമവളോടെന്നു വെറുതെ മനസ്സ് വിതുമ്പുന്നു  ..
 
ഒരു സംഗമത്താൽ
ഉരുകി തീരാവുന്നതുള്ളീ, പിണക്കമെ-
ന്നെന്റെ മനസ്സ് പലകുറി വായിച്ചവൾ, അവൾക്കറിയാം..
 
അതുകൊണ്ടല്ലയോ, വീര്പ്പു നിറയുമാ മുഖം,
ഇടക്കിടെ എന്നിലെക്കെത്തിനോക്കുന്നതും..
പിടയു,മെൻ വികാരപ്രബഞ്ച്ത്തെയളന്നെടുക്കുന്നതും.
 
കണ്ടുവോ, ദേഹക്കാന്തിയെന്നു
ചൊല്ലി തളിര്ക്കു,മവളൊരു പൂങ്കാവനമായ് പടരവേ   
വിസ്മയം പൂണ്ടോടിയടുക്കുന്നൊ-
രുഷ്ണ പ്രവാഹമായ് ഞാനവളിൽ പിറക്കുന്നു.

ഭ്രാന്തൻ.


 
 
നീയോ ഞാനോ
നീയോ ഞാനോ...
 
നീയാദ്യം
നീയാദ്യം
 
എനിക്കില്ലെങ്കിലെന്ത്
എനിക്കില്ലെങ്കിലെന്ത് ...
 
അമ്മ പറഞ്ഞു
വരുമ്പോൾ കൈ ചുരുട്ടി പിടിച്ചിരുന്നെന്ന് 
 
എല്ലാരും പറയുന്നു
പോകുമ്പോൾ
ഉള്ളം കൈ
മലർത്തി വെച്ചെന്ന്...!