അമ്പട ഞാനേ...!!

മൂട്ടിൽ

ഫുട്ബോൾ കണക്കെ

തുന്നലില്ലാത്ത ഒരു ട്രൌസറായിരുന്നു

കുട്ടിക്കാലത്തെ,

 എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലൊന്ന്..

വർഷത്തിൽ രണ്ടു തവണ 

വിദ്യാലയാങ്കണത്തിൽ 

പ്രദര്ശിപ്പിക്കുന്ന സിനിമക്ക് 

അൻപത് പൈസ കൊടുക്കുവാനില്ലാതെ 

വീടിന്റെ കോലായിൽ, 

കരിക്കട്ടയാൽ ജയനെയും നസീറിനെയും 

കോറി വരച്ചു 

കണ്ണിലെ സങ്കടത്തെ മറികടക്കുമ്പോഴും 

സൂട്ടും കോട്ടും ധരിച്ച 

മുതിര്ന്ന ഞാനായിരുന്നു മനസ്സില്...

അച്ചൻ കിടപ്പിലായപ്പോഴാണ് 

നാട്ടിലെ ചിലർ കുടിച്ചു തീര്ക്കുന്ന 

മദ്യത്തിന്റെ പണമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ 

അച്ഛനു മരുന്നും,

വീട്ടിലേക്കു അരിയും വാങ്ങാമായിരുന്നെന്നു 

തോന്നി തുടങ്ങിയത്...

കാലങ്ങൾ പോകെ, പോകെ..

ഞാനൊരു ഗൾഫുകാരനായി, 

വീടായി, വസ്തുവായി,

ബൈക്കായി, കാറായി...

ഞാനുമൊരാളായി ...

നാട്ടിലെ ചൂട്,

കൊതുക്, പാറ്റ, ഈച്ച 

അപരിഷ്കൃതരായ ആളുകള്....

നാട് വികസിച്ച്ചേ പറ്റു..

പച്ച നിറഞ്ഞ ഇടവഴികൾ 

നടക്കുവാൻ പോരെന്നായി 

പുതുതായി വാങ്ങിയ വണ്ടിക്കു 

വീതിയേറിയ വഴികൾ വേണം...

നാട് വികസിച്ച്ചേ പറ്റു...

വികസിച്ച്ചേ പറ്റു...

വികസിക്കാത്തവർ 

എവിടെങ്കിലും പോയി തുലയട്ടെ...

വീടും കൂടും കാറും ഉള്ളവർ 

ഒത്തു ചേർന്ന് 

വികസന കമ്മറ്റി ചമച്ചു 

എല്ലാവരും ഒരേ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു 

നാട് വികസിച്ച്ചേ പറ്റു.

വികസിച്ച്ചേ പറ്റു.

വികസിക്കാത്തവർ 

എവിടെങ്കിലും പോയി തുലയട്ടെ...

പണ്ട്,

കൂടെ കൊടി പിടിച്ചു നടന്നവർ 

ഇന്നും, അതേ കൊടിയും താടിയുമായി 

നടക്കുന്നുണ്ട് 

കരിങ്കാലി എന്നെത്രേ അവർ 

എനിക്ക് വെച്ച പേര്...

പറഞ്ഞോട്ടെ, പറഞ്ഞോട്ടെ,...

വികസന കമ്മറ്റി ചെയർമാനോളം 

വരില്ലല്ലോ, 

ഒരു പേരും..

അമ്പട ഞാനേ..!!

വിജയദശമി.

അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഇരുട്ട് ഒഴിഞ്ഞു വെളിച്ചത്തിന്റെ, അറിവിന്റെ കിരണം തെളിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന ശുഭദിനം....വിജയ ദശമി, കുഞ്ഞുങ്ങളെ ആദ്യാക്ഷരത്തിന്റെ തുടക്കം കുറിക്കുവാൻ കരുതിവെച്ച "എഴുത്തിനിരുത്തു ദിനം". 

വിദ്യക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുന്നതിന്റെ മുന്നോടിയായി 

കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അച്ഛനമ്മമാർ തിരക്കിലാണ്, പ്രത്യേകിച്ചും ഇവിടെ ഗൾഫ്‌ നാടുകളിൽ....നാട്ടില നിന്നെത്തിയ സാഹിത്യ-സാംസ്കാരിക നായകര്, ശാസ്ത്രഞ്ജർ,ഐ എ എസ ഉദ്യോഗസ്ഥര് തുടങ്ങി നിരവധി പ്രഗൽഭന്മാർ...അവരുടെ സവിധത്തിൽ തങ്ങളുടെ മക്കളുടെ വിദ്യക്ക് തുടക്കം കുറിക്കണം എന്നാ ചിന്ത ഓരോരുത്തരെയും തിര്ക്കുളളവരാക്കി മാറ്റുന്നു.

ഇങ്ങിനെ പ്രഗൽഭരായവരെക്കൊണ്ട് എഴുത്താരംഭിച്ച്ചാൽ മക്കളും അതുപോലെ പ്രഗൽഭരാകും  എന്നുള്ള ചിന്തയുണ്ടോ, ആവോ...?. അതെന്തായാലും ഇങ്ങിനെയുള്ള ദിവസങ്ങളിലാണ് ഏതൊരു സാധാരണക്കാരനും ഒരു എഴുത്തുകാരനെ വിലമതിക്കുന്നത് എന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അത് ഒരു നല്ല കാര്യം തന്നെ. 

പക്ഷെ, ഈ എഴുത്തിനിരുത്തലെല്ലാം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ സ്കൂളിൽ ചേര്ക്കാൻ നേരം ഓരോരുത്തരും തിരക്കുന്നത് അവരവരുടെ സാമ്പത്തീക ശേഷിക്കനുസരിച്ച്ചുള്ള മുന്തിയ സ്കൂളുകളെയാണ്...റ്റൈയെല്ലാം കെട്ടി ഇംഗ്ലീഷിൽ കൊഞ്ചി നടന്നു പോകുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളായിരിക്കണം നമ്മുടെതെന്ന് അറിവില്ലായ്മയുടെ ഒരു ശാട്യം സാധാരണക്കാരിൽ സാധാരണക്കാരിലും പകര്ന്നു കൂടിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് കൂടിയാവണം, നമ്മുടെ നാട്ടിന്പുറത്തെ, നമ്മൾ പഠിച്ചു വളര്ന്ന സ്കൂളുകൾ അടച്ചു പൂട്ടേണ്ടി വരുന്നത് എന്നത് വലിയൊരു ദുഖ:സത്യമാണ്.

എന്നാൽ മേല്പ്പറഞ്ഞ ഉയര്ന്ന സൌകര്യങ്ങളുള്ള സ്കൂലുകളിലൂടെ നമ്മൾ  വളർത്തിയെടുക്കുന്നതോ പണിയെടുക്കാനുള്ള ഒരു കൂട്ടം യന്ത്രങ്ങളെ, എഞ്ചിനീറെന്നോ, ഡോക്ടരെന്നോ, ഐ ടി പ്രോഫെഷനലെന്നോ...അങ്ങിനെ പണമുണ്ടാക്കാൻ ഒരുക്കി കൂട്ടുന്ന ഒരു തലമുറയെ...പിന്നെന്തു സാഹിത്യം, എന്ത് സംസ്കാരം..! അവിടെ നഷ്ട്ടപ്പെടുന്നു, അറിവിന്റെ ആദ്യാക്ഷരം നാക്കിൽ കോറിയിട്ട പ്രഗല്ബരുടെ സാന്നിധ്യം.

വരും തലമുറയെ, അതായത് ഇന്നത്തെ കുട്ടികളെ എങ്ങിനെ നല്ല മനുഷ്യപറ്റുള്ള ജനതയായി വാര്ത്തെടുക്കം എന്നതാകട്ടെ ഈ വിജയദശമി ദിവസത്തിലൂടെ മുന്നോട്ടു വെക്കുന്നത്.  അതിലെക്കായി, അവരെ സുഖ സൌകര്യങ്ങളുടെ ഉത്തുംഗങ്ങളിൽ നിന്നും താഴേക്കു കൊണ്ട് വരേണ്ടതും അതിലൂടെഭൂമിയുടെ ഗന്ധവും രുചിയും അറിയാൻ ഇടമോരുക്കെണ്ടാതുമുണ്ട്. അവർ, മണ്ണിൽ കളിക്കട്ടെ, ചേറും ചെളിയും പുരളട്ടെ...അയല്പ്പക്കത്തെ കുട്ടികളോടൊപ്പം, മത- സാമ്പത്തീക വ്യത്യാസങ്ങളെ മറന്നുകൊണ്ട് ഇടപെടട്ടെ. ഇല്ലാത്തവന്റെ വിഷമങ്ങളും വേദനകളും അവരോടു പറഞ്ഞു കൊടുക്കുക....അവർ അറിയട്ടെ, കാണട്ടെ, അതിൽ നിന്നും പഠിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ പഠിക്കട്ടെ. പണമുണ്ടാക്കാനുള്ള യന്ത്ര ജീവികള്ക്കു പകരം, മനുഷ്യപറ്റുള്ള ഒരു സമൂഹമായി വളരട്ടെ നാളത്തെ തലമുറ. അതായിരിക്കട്ടെ ഈ അറിവ് പകര്ന്നു കൊടുക്കുന്നതിലൂടെ, നേടിയെടുക്കേണ്ട ഈ ദിനത്തിന്റെ പുണ്യം. 

ആകാശം

നിന്നെ തൊട്ടു നില്‍ക്കുവാന്‍ മോഹം

നിന്നെ തേടി ഓടിയെത്തുംബോഴോ 

ഓടി മാറുന്നു നീയത്രയും കാതം..

ആധി പൂണ്ടു ഞാന്‍ നോക്കിടുംബോഴോ 

ആഹാ കാട്ടി നീ നില്‍ക്കുന്നു പിന്നെയും

ആരുണ്ടെന്നെ പിടിച്ചു കെട്ടീടുവാന്‍..

ആമുഖം ചൊല്ലി ചിരിച്ചു  കാട്ടീടവേ..

ഊമയെപ്പോല്‍ ഞാനല്ഭുതം തൂകുന്നു..

എത്തണം നിന്റെ അതിര് കണ്ടെത്തണം, 

എന്റെ ചിത്തത്തിലുണ്ടൊടുങ്ങാത്ത മോഹം  .

കൊച്ചു നാളിലേ, കണ്ണ് വെച്ചിരുന്നു ഞാനെ-

ന്നിച്ച്ചയെ തടഞ്ഞു, നീ കുടയായ് നില്‍ക്കുമ്പോഴെ..  

കാലമേറെ വളര്‍ന്നു, ഞാ,നെന്‍-   

കണ്ണടയിലൂടെ നിന്നെ നോക്കുമ്പോഴും, 

പണ്ടേപോൽ നീ ചിരിച്ചു  ചോദിക്കുന്നൂ 

പോരുന്നോയെന്നതിര് കണ്ടെത്തുവാന്‍...

മന്ദഹാസം നിറയുന്നു ചുണ്ടില്‍, അറിവിന്‍ 

അന്തമളക്കുവാനാളല്ല, നിന്നതിര് തേടി ഞാന്‍ 

വന്നെത്തിടുംബോഴോ അകന്നു പോകുന്നു നീ 

പിന്നെയും, സൌഗന്ധിക പുഷ്പം കണക്കെ!!

അഹങ്കാരത്തിന്‍ തല താഴ്ത്തി നില്‍ക്കുന്നീ-

മഹാപ്രബഞ്ച്ത്തിന്‍ വിസ്മയത്തിന്‍ മുന്പില്‍

കണ്ടതൊന്നും കാഴ്ച്ഛയല്ലെന്നറിവുമായ് നില്‍ക്കും 

കുണ്ടിത മാനസൻ.. ഞാന്‍, വെറുമൊരു  ബാലൻ..!.

ആര്ക്ക് കൊണ്ട് കൊടുത്തു നീ..?

കവിതയുടെ വസന്തമേ 
നീയെനിക്കു തരാമെന്നേറ്റ 
സങ്കടത്തിന്റെ 
നീറുന്ന പൂക്കളൊക്കെയും 
ആര്ക്ക് കൊണ്ട് കൊടുത്തു നീ..?

കാറ്റെന്നെ കടന്നു 
പോകും വഴികളില്‍    
പ്രതീക്ഷയുടെ വിളികള്‍ക്ക്   
കാതങ്ങളോളം കാതോര്‍ത്തും   

താളത്തില്‍ നൃത്തമാടി  
മണ്ണിന് 
പൊക്കിള്‍ ചുഴിയില്‍  ചുംബിച്ചു  
കടന്നുപോകുമാകാശനൂലുകളില്‍ 
കണ്ണയച്ച്ചും  

ഒരു വെയിലെങ്ങാന്‍ വീണുപോയാല്‍  
ദാഹിച്ചു നരക്കും 
മണല്‍പുഴയോട് ചോദിച്ചും  
കാത്തിരുന്നത് 
നീ തരാമെന്നേറ്റ പൂക്കളെ....

കവിതയുടെ വസന്തമേ പറയുക...
സങ്കടത്തിന്റെ 
നീറുന്ന പൂക്കളൊക്കെയും 
ആര്ക്ക് കൊണ്ട് കൊടുത്തു നീ..?
ആര്ക്ക് കൊണ്ട് കൊടുത്തു നീ..?

നിലനില്പ്പിന്റെ നീതി

നിങ്ങൾ  പറയുന്നു 

ഞങ്ങള്ക്കറിയാം 

പ്രതിയെ..

എന്നിട്ടും 

നിങ്ങൾ ഒറ്റുകൊടുത്തത് 

ഇരയെ...! 

അക്ഷരങ്ങൾ

വരുന്നുണ്ട്,

പരിചാരകർ

നിരത്തി കിടത്തി  

ഓരോ വടിവിലും 

സൂക്ഷ്മ ദര്ശിനി കൊണ്ട് 

ഉറ്റു നോക്കുന്നവര് !

നഗ്നനായ രാജാവിന്റെ 

കറുത്ത ഭൂപടങ്ങൾ 

ശത്രുക്കൾ പോലും കാണരുതേ 

എന്നായിരുന്നു പ്രാര്ത്ഥന.

കേട്ടപാടെ 

കേള്ക്കാത്തപാടെ 

കൂറുള്ളവരോക്കെയും 

വാലാട്ടികൊണ്ട്

മണം പിടിച്ചെത്തി 

വരിവരിയായി നിറുത്തി 

ഹരിച്ചും, ഗുണിച്ചും നോക്കി 

"ഹരിയോ, ഹരി..."

ഭക്തി പൂണ്ടവർ 

ഐക്യത്തോടെ പറഞ്ഞു

"ഇവന്റെ വാലിൽ തീ കൊളുത്തുക..."

അഗ്നിയിൽ പടര്ന്നു കയറുമ്പോഴും 

ഭീരുക്കളുടെ ലോകം നോക്കി 

തലയിളക്കി ചിരിക്കുകയാണ് 

ക്ഷരമില്ലാത്തവൻ...!