ഒടുക്കത്തെ വണ്ടിയും
കടന്നുപോകുന്നിതാ
ഇന്നും, നീ വന്നില്ല ഞാനു -
മെൻ നിഴലും ബാക്കിയാകുന്നു...
രാവുറങ്ങുവാൻ ,കൂട്ടു വിളിക്കുന്നു,
രാപ്പക്ഷി
രാത്രിയുടെ കടത്തിണ്ണയിൽ
നിത്യവും എന്നപോലിന്നും
നിന്നെയും കാത്തിരിക്കുമ്പോഴും ...
ചാക്കു വിരിച്ചിട്ട അന്നത്തെ രാത്രിയിൽ
തെരുവിന്റെ മക്കളെ സ്വപ്നവും കണ്ട്
ക്ഷീണിതനായി ഞാ, നുറങ്ങിക്കിടക്കവേ
ഉണ്ണിക്കഞ്ഞി കളിച്ച തന്നോർമ്മയിൽ
ഉണ്ണി വീട് തേടി നീ പോയതല്ലയോ...!
ചാരെ കിടന്നൊരാ തെരുനായ പോലും
മുരടോന്നനക്കി,യുണർത്തിയതില്ലെ
തൂങ്ങിയാടുന്ന രണ്ടു ദേഹങ്ങളിപ്പോഴും
വിങ്ങുന്നൊരോർമ്മയായ് കണ്ണിൽ തെളിയുന്നു.
ഒന്നുമറിയാതെ കളിക്കയാണപ്പോഴും
ഉണ്ണി നീ, ജപ്തിയാൽ പേടിച്ച മുറ്റത്ത് ...!
എല്ലാം കഴിഞ്ഞു ഏവരും പോയതും
രണ്ടുപേർ നമ്മൾ ബാക്കിയായി നിന്നതും
ദിക്ക് നോക്കാതെ,ഇരുളിൻ വെളിച്ചത്തിൽ നിന്നെയെടുത്തു നടന്നേ നടന്നതും...
എത്ര ദൂരം താണ്ടിയോർ നമ്മൾ
ഉണ്ണി നീ, അതൊന്നുമറിഞ്ഞതേയില്ല ...
ശ്വാസമൊന്നു തടയുന്നിടക്കിടെ
കാലമേറെ നരച്ചുപോയില്ലേ .. ..
അവസാന വണ്ടിയും കടന്നുപോയെങ്കിലും
നീ വരും വരുമെന്നൊരൊറ്റ നിനവിനാൽ
ആയുസ്സു നീണ്ടു നീണ്ടു പോകുന്നെടോ...
നീ വരും,വരുമല്ലേ ഉണ്ണീ..!
-ശശി കാട്ടൂർ.
