ഒറ്റയ്ക്ക് നടത്തം

 നടക്കുന്നവന്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ
ആരെയാണവൻ തിരയുന്നത് ...?
അവന്റെ കാതുകൾ എഴുന്നേറ്റു നിൽക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ ..?
മണം ചികയുന്ന
മൂക്ക് നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ..?
അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുക
വിതുമ്പാൻ ഒരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ കാണാം.
അന്വേഷിച്ചിട്ടും കണ്ടെത്താത്ത വിഷാദത്തിന്റെ അസഹ്യത കണ്ണുകളിൽ നീലിച്ചു കിടക്കുന്നുണ്ടാകും
ഇനിയും പിടി തരാത്ത ജീവോൽഭവത്തിന്റെ ഉന്മത്ത ഗന്ധം പരതുന്ന കിരുകിരുപ്പ് മൂക്കിന്മേലറിയാം..

കാറ്റിന്റെ മൂളലിനും
പാതകളുടെ മുരളിച്ചക്കും
കിളികളുടെ കൂകലിനും
പട്ടി, പൂച്ച അണ്ണാറക്കണ്ണൻ
എന്ന് വേണ്ട സർവ്വ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ഒച്ചകൾക്കപ്പുറത്തുള്ള ഒന്ന്....

എന്ത് കണ്ടാലാണ്,
എന്ത് കേട്ടാലാണ്,
എന്ത് മണത്താലാണ്
പൂർണതയിലേക്ക് എത്തിപ്പെടുക...?

തിരച്ചിലിന്റെ ദൃഷ്ട്ടാന്തമാണ്‌
ഒറ്റക്കുള്ള അവന്റെ നടത്തം.
ഒരു ചങ്ങലക്കും ബന്ധിക്കാനാവില്ല അവനു മുൻപേ സഞ്ചരിക്കുന്ന
അവന്റെ ഏകാന്തതയെ...

ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കുമ്പോഴല്ലേ
പുതിയ വെളിച്ചങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു, തെളിഞ്ഞു വരുന്നത്....
മനുഷ്യകുലം പ്രകാശപൂര്ണമാകുന്നത്...

-ശശി കാട്ടൂർ.
23. 03. 19