പെങ്ങളെ,
നിന്നെ
തനിയെ ഞാൻ യാത്രയാക്കീടുവതെങ്ങിനെ
മാംസ ദാഹം പെരുത്ത കാലൻ കഴുകുകൾ..
നിന്റെ വീഥിയിൽ
മുഴുക്കെ പിളര്ന്ന ചുണ്ടുമായ്
കാത്തു, കാത്തിരിപ്പുണ്ടറിവേൻ...
സര്പ്പ വക്ത്രത്തെ, വ്രണത്തിനെ
ശുഭ്രമാം ചിരിയിൽ പൊതിഞ്ഞ്
അമൃത കുംഭത്തിനായ് പായും
നമ്ര ശിരസ്ക്കരാം സേവകർ..
നിയമത്തെ കയ്യിലെടുത്ത കരിമ്പൂതങ്ങൾ
കാപാലികർ... !
ജീവിത വീഥിയിൽ
നേർവഴി വിരിക്കേണ്ട നാഥന്മാർ
ഗുരു, പിതൃക്കളദ്ധ്യാപകർ..
ഭോഗ തൃഷ്ണയിൽ
ദൃഷ്ട്ടികൾ പായിച്ചു
നേരുകൾ കാണാതെ,യന്യന്റെ-
ശ്വാസം കുടിക്കുന്ന രോഗികൾ
പെണ്ണെന്നു കേള്ക്കെ
കിടപ്പറ നണ്ണുന്ന ദേഹപ്പകുതികൾ
പെങ്ങളേ
നിന്നെ
തനിയെ ഞാൻ യാത്രയാക്കീടുവതെങ്ങിനെ..?
ഭയമുണ്ടെനിക്കി-
ന്നെങ്കിലും സോദരീ...
നിന്നെ അയക്കാതിരിക്കുന്നതെങ്ങിനെ
ഭൂമിയിൽ
സ്വന്തമാം വേരുകളാഴ്ത്തി
നിൽക്കേണ്ടവളല്ലോ നീ
പെങ്ങളെ, യിനി നടക്കുക
വിങ്ങുമീ വാക്കുകളോര്ക്കുക..
നടക്കും വഴിയി-
ലിരുളിൽ വെളിച്ചം തിരക്കുക
നിത്യം കണ്ടിടുമോരോ മുഖത്തിലും
ചിരിക്കും ചിരിയിലും
കൊഞ്ചും മൊഴിയിലും
ഉഗ്ര-
വിഷമുണ്ടെന്ന് നിനക്കുക...
ആസുര ലോകമാണിതെന്നതോർക്കുക
മോഹിനീ രൂപം വെടിഞ്ഞിനി
കണ്കളിൽ
പന്തമാളിക്കുക...
കയ്യിൽ
പടവാളെടുക്കുക
കണ്ണകിയാവുക...
കരാള
വദനയായലറി
നീ, രുദ്ര-
മഹാക്കാളിയാവുക... !!
(1992സൂര്യനെല്ലി സംഭവിച്ചപ്പോൾ എഴുതിയതു.)