വേവലാധികൾ

മലയും പുഴയും 

മരങ്ങളും 

ഒന്നും,  ഒന്നും - 

നമുക്ക് വേണ്ടാ. 

നെടുനീളെ,

ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി 

എന്റെ ചേല് കണ്ടോയെന്നു 

പല്ലിളിച്ച് നില്ക്കുന്ന 

കൂറ്റൻ കെട്ടിടങ്ങൾ മാത്രം മതി 

എന്റെ കുട്ടികൾ 

അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ 

കമ്പ്യുട്ടറിനു ചുറ്റും 

അവരുടെ ലോകം തിരയട്ടെ..

മണ്ണും,

ചെളിയും പുരളാതെ 

അവരുടെ ദേഹം 

മിനുമിനുത്തും 

വെളുവെളുത്തും 

കാത്തിടട്ടെ.

കരയുവാനോ, ചിരിക്കുവാനൊ 

മറന്നു പോയാൽ  

മുഖം പിന്നെയെന്തിന്..?

എന്റെ ദൈവമേ 

നീ 

അരുതാത്തതൊന്നും ചിന്തിക്കരുതെ.