പ്രപഞ്ചത്തെ അളന്ന മുഴക്കോലും
ശിൽപ്പം തുടിക്കും തന്നുളിയുമായി
അമ്പല നടയിൽ ആചാരി നിൽക്കവേ
കണ്ടു, ശ്രീ കോവിലിലിരിക്കുന്ന ദേവത
ചാടിയെണീറ്റെ നിൽപ്പൂ പൊടുന്നനെ
"എന്തിത്.." .നില്ക്കുന്ന ദേവിയെ നോക്കി
വെന്തൊരു മോന്തയുമായിട്ടുറയുന്നു നമ്പൂരി
"നിൽക്കുക, മാറീ നടയീന്നും ശുദ്ധി കെടുത്താ,താശാര്യേ "
അത് കേട്ടല്ലോ ചൊല്ലുന്നു ദേവത
അരുതരുതു തംബ്രാ, അറിയില്ലേ,
നിനക്ക് മുന്പേ മനസ്സിൻറെ കണ്ണാൽ
എന്നെ തൊഴുതുണർത്തിയോനാണവൻ,
മാളോർക്കൊക്കെയും ഭജിക്കാൻ വിധത്തിൽ
അളവൊത്തഴകൊത്തു ചമയിച്ചൊരുക്കിയോൻ...
സൃഷ്ടി കർത്താവാണവൻ, ആരാധ്യൻ ,
എനിക്കെന്നച്ഛനായീടുന്നവൻ..... !
-ശശി കാട്ടൂർ
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ