ഒസ്സ്യത്ത്

പകുക്കണം 

ആറാ,യീ യിരിപ്പിടം 

ആറു പേരാ,മെൻ മക്കള്ക്കായ്‌..

പ്രായമേറി,യെന്നെന്നും 

ഒര്മ്മിപ്പിചിടുന്ന-

യെന്നരുമയാം മക്കള്ക്കായ്... 

ഒന്നുമില്ലായ്മയിൽ  നിന്നും 

കുന്നായ് പൊലിച്ചത് 

മണലാരണ്യത്തിൽ 

വിയര്ത്ത് തളിര്ത്തത്....

വസ്തുവായ്‌, പണമായ് 

ആസ്തികളേറവേ 

മറന്ന ജീവിതം...

മധുര  നൊമ്പരം...

മക്കളായ്‌, മരു-

മക്കളായ്  

വളരും പേരക്കിടാങ്ങളായ് 

വിട്ടൊഴിയേണ്ടും ദിനങ്ങളായ് 

ശടിപ്പൂ മക്കൾ 

പകുത്തെടുത്തീടുവാൻ..

അവരവർക്കുള്ളിലേ-

ക്കൊതുങ്ങിക്കൂടിടുവാൻ..

ചിരിപ്പൂ..നീ 

ഭാഗ്യവതീ, 

ഇരുത്തിയെന്നെ-

ക്കടന്നുപോയവൾ... 

ചെയ്തില്ലൊരിക്കലും 

ചോദിക്കാതെ, നിന്നോട് 

വീട്ടുക്കാരീ മുറിക്കട്ടെ, 

ആറുപേരാം നമ്മൾതൻ 

മക്കള്ക്കായൊരുപോലെ-

യിന്നീയിരിപ്പിടം..  

കാഴ്ചകൾ മങ്ങുന്നൂ 

തിമിരം ബാധിച്ചുപോയ്

തനിയെ, 

ചെയ്യേണ്ടും 

കാര്യങ്ങൾ മുടങ്ങുന്നൂ..
കുഴങ്ങുന്നൂ 

ഞാനാം'അസത്തിനെ 

ഏത് 

ഒസ്സ്യത്തിൽ പെടുത്തെണ്ടൂ..!!