തുടങ്ങുമ്പോഴൊക്കെയും
പിണങ്ങിപ്പോയ
ഓർമ്മകൾ വന്ന്
കണ്ണ് മൂക്ക് കാത്
ഇവയെല്ലാം മായ്ച്ചു കളയുന്നു.
കാലങ്ങളുടെ തപസ്സു കൊണ്ട്
ഞാൻ പണിതെടുത്ത
ചിത്ര കൂടാരത്തിലേക്ക്
ഒരിക്കൽ പോലും, നീ
എത്തിനോക്കിയില്ല
നിന്റെ ഗന്ധങ്ങളാൽ
ഞാൻ വാർത്തെടുത്ത ശില്പങ്ങളിലേക്ക്
ഒരിക്കലെങ്കിലും നീ
ചേക്കേറണം.
വഴി തെറ്റാതിരിക്കാൻ
ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങിന്റെ തെളിച്ചം
നിനക്കായ് പടിവാതിക്കൽ
ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
ലോകം എന്നിൽ നിന്നും
ഒളിച്ച്ചോടുന്നതിന് മുൻപേ
മണ്ണടരുകൾ പൊള്ളിയടർന്ന്
മണ്ണിലേക്കെന്നെ
കട്ടെടുക്കുന്നതിന് മുൻപേ
നിന്നെയെനിക്ക് അഴിച്ചു കാട്ടേണ്ടതുണ്ട്.
-ശശി കാട്ടൂർ.
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ