കാവലാൾ

കണ്ണടക്കാതിരിക്കുന്നു ഞാനെപ്പോഴും.

പരുന്തായ് വന്നു കൊത്തി പറന്നാലോ 

കാതുകൾ കൂർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു, നിശബ്ദത

 ശബ്ദമില്ലാതെ വന്നെടുത്തു പോയാലോ 

കുന്നുകൾ വന്നെപ്പൊഴാണോ 

പുഴയെ  പുതപ്പിക്കുകയും  പുക-

കുഴലുകളും യന്ത്രങ്ങളും കൊണ്ട്

പുഴുക്കളെ, പൂക്കളെ, പക്ഷിമൃഗങ്ങളെ 

കഴുകിക്കളയുന്നതെന്നുമറിയില്ല...

  

കാൽപ്പാദങ്ങളാ പുഴയിലുറപ്പിച്ചും 

കത്തും കണ്ണുകൾ കുന്നിൻ മുകളേറ്റി 

കുത്തി നിവർത്തി  വെച്ചതിനാ-

ലൊട്ടുമുറക്കം വരില്ലെന്ന നേരിലും..

എന്റെ നേരെ തൊടുക്കുവാനുള്ള 

അസ്ത്രങ്ങളത്രയും അണിയറയിൽ 

തയ്യാറാവുന്നുണ്ടെന്നറിവോടെ തന്നെ 

കണ്ണടക്കാതിരിക്കുന്നു ഞാനെപ്പൊഴും.

കണ്ണടക്കാതിരിക്കുന്നു ഞാനെപ്പൊഴും.

-ശശി കാട്ടൂർ