മാദക ചന്ദ്രിക ചിരി ചൊരിഞ്ഞു
പോയ കാലങ്ങളോർത്തു നമ്മൾ
കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കഥ പറഞ്ഞു
കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ പാടങ്ങളപ്പാടെ
ആമ്പൽപ്പൂക്കളാൽ മതി മറന്നാടവേ,
മുട്ടോളമെത്തും നിൻ പാവാടത്തു,മ്പൊന്നു
കാറ്റിനോടോത്തു പാറി മറയവേ
നാണമെന്തേ വിരിഞ്ഞതാ കണ്‍കളിൽ
താണുപോയ മുഖാബ്ജം തുടുത്തതും,
എന്തു ചന്തമാണിന്നുമെ,ന്നോർമ്മയിൽ
കണ്ടു, കോൾമയിർ കൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നതും..
എത്ര ഹേമന്ത, മെത്ര ശിശിരങ്ങൾ
എത്ര പൂക്കാലം,വിടര്ന്നു കൊഴിഞ്ഞതും
എന്നോ പിരിഞ്ഞു പോയിരുധ്രുവങ്ങളിൽ
ചെന്നു ചേർന്നു നമ്മളോരോ ഗൃഹങ്ങളായ്
വീണ്ടുമിന്നീ നിലാവിൽ പരസ്പ്പരം
കണ്ണിൽ കണ്ണിലായ് നോക്കിയിരിക്
ഒന്ന് തൊട്ടു നോക്കീടുവാൻ കൌതുകം
പെണ്ണെ, പരിഭവം കാട്ടീടുകില്ലെങ്കിൽ
നോക്കു നീയെൻ മുഖത്തേക്കു വീണ്ടും,
പൂത്തു നില്ക്കുമാ കൌമാരം കണ്ടുവോ
ഒന്ന് തൊട്ടു നോക്കീടുവാൻ കൌതുകം
പെണ്ണെ, പരിഭവം കാട്ടീടുകില്ലെങ്കിൽ.
-ശശി കാട്ടൂർ
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ