എത്ര സുഖമായിരുന്നു
കാറ്റും വെളിച്ചവും
തഴുകി തലോടുമ്പോഴും
അത് എന്നെയായിരുന്നില്ല...
എന്നിലായായിരുന്നില്ല.
അറിവ് തിന്നത് മുതല്ക്കാണ്
എല്ലാം മറച്ചു വെക്കാൻ തുടങ്ങിയത്
പോകെ പോകെ
മറ നീക്കി കാണുമ്പോൾ
കണ്ണുകൾക്ക്‌ കൌതുകം
തൊട്ടു നോക്കുമ്പോൾ
വൈദ്യുതിയേൽക്കും
കിരുകിരുപ്പ്‌....
മറ്റാരും കാണാതെ
കാറ്റും വെളിച്ചവും ചൂടാതെ
അടക്കി വെച്ചതൊക്കെയും
ദുഷിച്ചതാകില്ലേ...
നഗ്നനായി തുടരുന്നോളം സുഖം
മറ്റെന്തുണ്ട്, സഖേ...
ഭ്രാന്തനെന്നോ....?
വിളിച്ചോളു
സത്യത്തിനെപ്പോഴും
ഭ്രാന്തിന്റെ നിറമായിരിക്കും.
-ശശി കാട്ടൂർ.
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ