നമ്മളവസാനമായ്
കണ്ടതെന്നാണെന്ന്
ഓര്മ്മയുണ്ടോ നിനക്ക്
വയലറ്റ് പുള്ളികളുള്ള
നിനറെയാ പാവാടയായിരിക്കണം
വയലറ്റിനോടിത്ര കമ്പ-
മെന്നിലേറുവാൻ കാരണം..!
ആയിടെ വന്ന കണക്കു വാദ്യാരുടെ
ചൂരലടി കണ്ടു പേടിച്ചു
ആരോടും പറയാതെ കടന്നു പോയ്‌
നീ, മറ്റൊരു വിദ്യാലയത്തിലേക്ക്‌ !
നിനക്കായ്‌ ഞാൻ വരച്ച ചിത്രങ്ങളിൽ
സങ്കടക്കരി പരടർന്നുവോ,
ഞാൻ നട്ടു വളർത്തിയ ചെമ്പക,പ്പൂമണം
പാറി പൊഴിഞ്ഞകന്നുവോ...
എങ്കിലും, നീ വരും വഴികളിലൊക്കെയും
എന്റെ കണ്ണുകൾ വിതറി
കാത്തു നിന്നിരുന്നു...നീ അറിയുന്നുവോ....
എവിടെയാണ് നീ, ഇപ്പോൾ
എന്ത് ചെയ്യുകയാവാം
ഓർമ്മകൾ ചോദിക്കുന്നു
അമ്മയായിട്ടുണ്ടാം, ഒരു പക്ഷെ
അമ്മൂമ്മയായിട്ടുണ്ടാം
മെല്ലെ,യെൻ മനസ്സ് പറയുന്നു....
ആരുമില്ലവിടെ, യാ
വീട്ടിലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും
തിരയുവാറു,ണ്ടെന്റെ കണ്ണുകൾ
നിന്റെ വീട്ടു വഴി
കടന്നുപോകുമ്പോഴോക്കെയും !
തിരക്കേറും വീഥിയിൽ
യൌവനയുക്തയാം
സ്ത്രീകളെ കാണവേ, വെറുതെ
കൌതുകം പോൽ
നിന്റെ മേല്ച്ചുണ്ടി,ന്നഴകേറ്റും കരിം പുള്ളി
തിരയാറുണ്ട് ഞാനിപ്പോഴും.
എന്റെ കൗമാര പ്രേമത്തിലെ
സുന്ദരീ, ഇമ വെട്ടാതെ
എന്നെ നോക്കി ജ്വലിപ്പിച്ച
നിനറെയാ വിടർകണ്ണുകൾ കാണുവാൻ,
ഇപ്പൊഴും,
എന്നുള്ളിൽ കാത്തു കിടക്കും, കാക്കപുള്ളിയൊന്നു
കണ്ണിൻ കൃഷ്ണമണികളാൽ നുകരുവാൻ
വന്നു നില്ക്കാമൊ, നമ്മുടെ വിദ്യാലയ-
പൂമുറ്റത്തൊരിക്കൽ കൂടി...!
-ശശി കാട്ടൂർ
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ